De in 1850 te Maastricht opgerichte papierfabriek C.V. Lhoest Weustenraad & Cie werd voornamelijk met Belgisch kapitaal gefinancierd. Begin 1851 verrezen de eerste gebouwen op de terreinen van de voormalige Commanderij Nieuwen Biesen  van de Duitse Orde in het noordelijk deel van de Maastrichtse binnenstad. De fabriek was gunstig gelegen aan het Bassin, de Zuid-Willemsvaart met sluis naar de Maas en het Kanaal Luik-Maastricht. De productie begon in mei 1852 met twee machines. In 1859 en 1861 werd de fabriek uitgebreid met twee nog bestaande gebouwen aan het Bassin. Een van de belangrijkste grondstoffen voor papier vormde lompen, vandaar dat de fabriek in de volksmond al snel de bijnaam kreeg 't lommelefebrik ("voddenfabriek").

De eerste tientallen jaren ontwikkelde het bedrijf zich voorspoedig. In 1872 werkten er 750 mensen, een aantal dat daarna niet meer geëvenaard zou worden. In 1875 kreeg de firma de naam N.V. Koninklijke Nederlandse Papierfabriek (KNP). De economische crisis eind jaren 1920 deed het bedrijf echter bijna de das om. De papierproductie daalde van 6 miljoen kg in 1928 tot 2 miljoen kg in 1932. Er werd sinds 1931 geen winst meer gemaakt.

Na een radicale sanering in 1933, onder leiding van een nieuwe directeur: L.Lhoest kwam de fabriek weer boven water. In 1937 werd er weer winst gemaakt en steeg de productie tot 10 miljoen kg papier, waaronder drukpapier (met als specialiteit bijbelpapier), schrijfpapier, tekenpapier, plakpapier voor strokarton, en sigarettenpapier. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog stagneerde de groei wederom.

Na de oorlog sloeg de fabriek een nieuwe weg in. In het kader van het Marshallplan werd directeur Lhoest uitgenodigd voor een bezoek aan de Verenigde Staten van Amerika. Daar maakte hij kennis met nieuwe technieken: papier voorzien van een of meerdere lagen coating. KNP werd een van de eerste fabrieken in Europa die dit type papier succesvol ging produceren. KNP bouwde daarvoor in 1951 een nieuwepapermachine aan de Maas in Maastricht,

‍