De kapel is één van de weinige nog bestaande Vincentius kapellen in ons land. De Vincentius kapel is van belang vanwege het feit dat het gebouw een sociaal-culturele en architectonische ensemblewaarde vertegenwoordigt. Het is één van de vroegste voorbeelden van de neogotische bouwstijl in Nederland. Het gebouw is omstreeks 1850 door de Duitse architect Carl Weber gebouwd, enkele jaren voor het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in Nederland (1853), en is opgetrokken in opdracht van monseigneur Rutten achter zijn woonhuis.  Deze katholieke priester, een bekende voorvechter van de verbetering van de leefomstandigheden van het arbeidersproletariaat van de Maastrichtse aardewerk- en glasindustrie, woonde van 1840 tot 1850 in het huis, een rijksmonument, aan de Jodenstraat 22. Hij was zeer begaan met het lot van arme kinderen en liet in de tuin achter zijn woonhuis een school en kapel bouwen. De Kapel heeft weliswaar zijn religieuze functie verloren, het ensemble binnenplaats, kapel bestaat nog steeds. Daarnaast heeft het gebouw grote waarde als onderdeel van de oude binnenstad van Maastricht. De kapel maakt om deze reden ook onderdeel uit van het beschermd stadsgezicht.

‍